نوزاد گذاشت ، و آخرين شير را به او داد ، سپس او را در آن صندوق مخصوص كه همچون يك كشتى كوچك قادر بود بر روى آب حركت كند گذاشت و آن را روى امواج نهاد . امواج خروشان نيل صندوق را به زودى از ساحل دور كرده ، مادر در كنار ايستاده بود و اين منظره را تماشا مىنمود ، در يك لحظه احساس كرد قلبش از او جدا شده و روى امواج حركت مىكند ، اگر لطف الهى قلب او را آرام نكرده بود ، فرياد مىكشيد و همه چيز فاش مىشد ! . هيچكس نمىتواند دقيقا حالت اين مادر را در آن لحظات حساس ترسيم كند ، ولى آن شاعره فارسى زبان تا حدودى اين صحنه را در اشعار زيبا و با روحش مجسم ساخته است ، مىگويد : مادر موسى چو موسى را به نيل در فكند از گفته رب جليل خود ز ساحل كرد با حسرت نگاه گفت كاى فرزند خرد بى گناه ! گر فراموشت كند لطف خداى چون رهى زين كشتى بى ناخداى ! وحى آمد كاين چه فكر باطل است ! رهرو ما اينك اندر منزل است ! ما گرفتيم آنچه را انداختى ! دست حق را ديدى و نشناختى ! سطح آب از گاهوارش خوشتر است دايه اش سيلاب و موجش مادر است ! رودها از خود نه طغيان مىكنند آنچه مىگوئيم ما آن مىكنند ! ما به دريا حكم طوفان مىدهيم ما به سيل و موج فرمان مىدهيم ! نقش هستى نقشى از ايوان ما است خاك و باد و آب سرگردان ما است به كه برگردى به ما بسپاريش كى تو از ما دوستر مىداريش ؟ ! ( 1 ) اينها همه از يك سو اما ببينيم در كاخ فرعون چه خبر ؟ در اخبار آمده : فرعون دخترى داشت

--> ( 1 ) از ديوان « پروين اعتصامى » .